SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
విప్లకారిణి మోహిని
July 9th, 2017 by akkirajub

(1999 లో అమెరికాలో ఉన్నప్పుడు తెలుసా గ్రూప్ లో వేసిన పోస్ట్ ఇద్. “నిప్పు పిట్ట, ఎర్ర కుందేలు మరియు అదృశ్యమవుతున్న జాతుల సంతతి” అనే పేరుతో డాక్టర్ V చంద్రశేఖర్ రావు రాసిన కథ గురించి చర్చలో దొర్లిన కొన్ని అభిప్రాయాలకి సమాంతరంగా రాసిన నా అభిప్రాయం ఇది. VCR మనని వదిల్ వెళ్ళిపోయిన ఈ సందర్భంలో దీన్ని వెలికితీసి ఇచ్చిన పరుచూరి శ్రీనివాస్ కి ధన్యవాదాలు.)

విప్లకారిణి మోహిని

ఈ కథ గురించి ఇప్పటిదాకా వినబడ్డ అభిప్రాయాలు ఇవి

– the ‘grief’ is extremely personal. With no social motives, causes, or
consequences. Very intimate and very personal.
– she (Mohini) doesn’t have a life,
– she (Mohini) isn’t a “social” being
– None of her actions add anything “useful” to the
society.
– She (Mohini) doesn’t have a quest.

వాటన్నింటిని కాదనటమే నా ఉద్దేశంగా కాకుండా, నేనేమనుకుంటున్నానో రాస్తాను.

మోహినే కనక సమాజానికి ఏ మాత్రమూ అవసరం లేని, ఉపయోగపాడని వ్యక్తే అయితే, అటువంటి వాళ్ళు కనీసం పదిమందయినా ఆ సమాజంలో లేకపోతే…… వద్దు, నేనటువంటి నిరాశావాదిని కాదల్చుకోలేదు. నా దృష్టిలో పూర్తిగా అవసరమయిన మనిషి మోహిని.

ఆమె బాధ ఏ మాత్రమూ వ్యక్తిగతం కాదు. ఆమె జీవితానికి తప్పకుండా లక్ష్యం ఉంది. ఆమెకి బాధ పడ్డం ఏమీ సరదా కాదు. ఆ బాధలేవీ ఆమె కామె సృష్టించు కున్నవి కావు, ఊరికే ఏడుస్తూ కూర్చోడానికి. అలాంటి పాత్రలు కావాలంటే ఏ “డాక్టరు చక్రవర్తి ” లాంటి సినిమానో తెచ్చుకుని చూడండి. మోహినికున్న బాధ లేవీ అర్థిక సమస్యలో లేక సగటు తెలుగు సినిమా పాత్రలకొచ్చే అపార్థపు ఏడుపులో కావు. అలాగని కథలో ఎక్కడా చెప్పలేదు. ఆమెకున్న సమస్యలన్నీ తనచుట్టూ ఉన్న సమాజంలోనివి. ఇలాగుండేదే సమాజం అని అందరూ అంగీకరించారనే బాధ. అందుకు ఆమె స్పందిచగలదు కనుక ఆమెకి ఆ బాధ. అందుకామె కారణాలనీ, మార్గాంతరాలనీ వెతికే ప్రయత్నంలో ఉంది కనుక ఆ బాధ. అంతేకానీ, ” సరే, కాసేపు నేను బాధపడాలీ, ఇప్పుడో చెడ్డవార్త చెప్పండీ”
అనేది కాదు ఆమె తత్వం.

ఆమెకి ఆనందం, సౌందర్యం, అనుభూతీ, ప్రేమా అన్నీ తెలుసు.

” దీవిస్తున్న తల్లుల్లా అవి మెష్ పై కూర్చుని… ఈ దృశ్యం నాకిష్టం”

” అదృష్టవంతుడివి! నా కలల్లో ఇట్లాంటి సంగీతాలు, సుందరమయిన విషయాలూ రావడం మానివేసి చాలా కాలమయింది! …….. మరణించిన మనుషులు పునరుథ్థానమయ్యే కల కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. “

” ఒక షరతు ! ఇరుకు లాడ్జీ గదుల్లోనో, కక్కసు దొడ్ల పక్కనో, కంగారు, కంగారుగానొ, అట్లాంటిచోట వద్దు! కొంచెం ఆహ్లాదంగా, క్రియేటివ్గా వుండే ప్రదేశం చూడు !”

” మోహిని కళ్ళల్లో పారవశ్యం స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. సన్నటి కూనిరాగంలా మొదలుపెట్టి గొప్ప పాటలా రూపాంతరం చెందింది. ” ఎంకి ఎవ్వరంటే…” అంటూ పాటను అందుకుంది “

సరే, ఈ బాధ లేవీ వద్దు, నేనూ ఈ బాధలన్నీ వదిలి అందరిలా ఆనందంగానే ఉంటానూ అంటే, ఖచ్చితంగా మార్గాలున్నాయి. ఓ యండమూరి తులసిదళమో, కోడిరామకృష్ణ బూతు సినిమానో, మధుబాబు షాడో డిటెక్టివ్ నవలో, ఏదో ఒక పాపులర్ బాబానో, దేవుడో, రావుడో… సవాలక్ష మార్గాలు. అదే కథలో చెప్పిన సెమినార్ అలాటిదే. ఆమెకి ఆ మార్గాంతరముందని తెలుసు. కానీ అది ఆమె తత్వం కాదు. అలా పారిపోవటం, ఆత్మవంచన చేసుకోవటం ఆమెకి చాత కాదు. మళ్ళీ చెపుతాను, ఆమెకి బాధలో ఆనదం లేదు. కంటబడ్డ బాధని గురించకుడా ఆమె ఉండలేదు.

” ఈ డెత్ , సఫరింగ్, ఆందోళన, భయం, కోరిక, పోరాటం – నాకు సైనికురాలిగా జీవించడమే ఇష్టం. ఐయామె ప్రొడక్ట్ ఆఫ్ మై టైంస్. ఐ వాంట్ టు బి విత్ టైంస్”

ఇది గుర్తుంచుకోండి, ఆమె సైనికురాలు! అదికూడా, ఇప్పుడు, ఈ కాలాన అది అవసరం కనుక…. product of the time !

నిజమే ఆమెకి (స్వంత) జీవితం లేదు., సామాజిక జీవనమే ఆమె జీవితం. ఆమె ఏమీ సాధిచలేక పోవచ్చు. ఆమెకూడా చెరువుగట్టున శవంలా మిగిలిపోవచ్చు. అలా తనని ఆ శవంలో గుర్తించుకుంది కాబట్టే, ఏమీసాధించకుండా అలానే అర్ధాంతరంగా చావటం ఇష్టంలేదు కాబట్టే ఆమెకంత విషాదం ఆ ఆఖరి చావులో. ఆమెకి తన జీవితమంటూ లేదు. తన చెల్లెలి చావు తనని అంతగా బాధించలేదు…. అది తన వ్యగ్తిగతం మాత్రమే. ఆ ఆత్మహత్యకి కూడా సమజమే కొంతవరకూ బాధ్యురాలయి ఉండవచ్చు. కానీ అలా పనకిరాకుండా చావడం మోహిని లో నిర్లిప్తతని మిగిల్చింది తప్పా, పెద్దగా కదిలించ లేక పోయింది. ఆమెని కదిలించిన చావు ఆఖరిది మాత్రమే!

Yes she doesnot have a life, because she is a social being! కానీ ఆమెని మీరు మామూలు సామాజిక విలువలతోనూ, బంధనాలతోనూ కట్టాలనీ, వెలకట్టాలనీ చూస్తే మాత్రం, ఆమె దొరకదు.

సరే ఆమె వల్ల ఏమిటి ప్రయోజనం అని. ఆమె చాలా అవసరం, ఎందుకంటే, ఈ బాధని గుర్తించగలగటం, గుర్తించి కూడా ఆ సెమినార్ కి వెళ్ళను అని నిర్ణయించుకో కల్గటం…. చాలు, ఇంతవరకూ ఈ తరాన్ని తీసుకురాగలిగితే చాలు, సమస్య సగం తీరిపోయినట్లే. ‘ స్పందన ‘ విప్లవకారులకి ఉండాల్సిన మొదటి లక్షణం. కానీ ఆమె అక్కడే ఆగలేదు. ఆమె తను చేయగలిగిందంతా చేస్తోంది. ” ఆమె బ్యాగ్ తెరిచి లెదర్ ఫైల్ ” తీస్తే ఆమె చేస్తున్న పఠనం, సేకరిస్తున్న విజ్ఞానం కనపడతాయి. ఆమె పరిచయాల ( మోహన సుందరం లాంటి వాళ్ళ) ద్వారా ఆమె ఏంచోస్తోందో ఊహించుకోవచ్చు. ఆమె సైనికురాలినని ముందే చెప్పుకుంది. ఇంకా చదవండి…..

“… మరణించిన మనుషులు పునరుథ్థానమయ్యే కల కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను”

ఇన్ని మాటలు చెప్పిన వ్యక్తి, యే ప్రయత్నం లేకుండా అటువంటి కలలొచ్చేస్తాయని నమ్ముతుందా ?? అటువంటి ప్రయత్నం ఏ రూపంలో జరిగినా చూస్టు వూరుకుంటుందా … ఓ మూల కూర్చుని ఏడుస్తూ ? ఆమె ఊరుకోదు, ” మానవ హక్కుల పోరాట సమితి ” ఊరేగింపు ఆమెకి ట్రాఫిక్ సమస్య కాదు, దాని వెంట నడవటానికి ఆమెకి
ప్రత్యేకమయిన ప్రయత్నమూ ఆలోచనా ప్రయత్నమూ అఖ్ఖరలేదు….. ఆమె అందులో పాల్గొనటం అతి సహజం. ఇన్ని కారణాలుగా చెప్పవచ్చు…. ఆమె ఖాళీగా కూర్చోలేదు…. ఆమె విప్లవకారిణి.

ఇన్ని రకాల సందేహాలు రాకుండా రాస్తే ఇంకా బాగుండేదేమో. అదే నేను నా మొదటి మెయిల్లో రాసింది, కథ మరింత వివరంగా వుంటే బాగుండేదేమో అని, రావి శాస్త్రి కథల్లాగా !

– అక్కిరాజు భట్టిప్రోలు
May 5, 1999
Dublin CA
Original Discussion thread :
https://groups.yahoo.com/neo/groups/telusa/conversations/messages/2353


Leave a Reply

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>
»  Substance:WordPress   »  Style:Ahren Ahimsa